Een Roc d’Azur met een “Montventoetje”

Volgens Vincent had ik de start in mijn droom al meerdere keren de revue laten passeren, ik heb namelijk hele verhalen gehouden in mijn slaap als ik het mag geloven. ‘Haha! Doei!’ was vooral blijven hangen, dat heb ik vandaag dus al 64 keer moeten horen.

Om 8 uur gingen we van start, om 10 seconden over 8 zat ik al volledig onder de drek. 50 meter na de start was het parcours namelijk een grote modderzooi, en aangezien ik een aantal personen wou inhalen moest ik mijn gepoetste fiets opofferen. Nouja, er was ook een jongen die in diezelfde modderplas viel én zijn pols brak, dus je kan het altijd slechter treffen…

Nadat we die ellende gehad hadden begon ik aan een inhaalrace waarin ik veel van mijn concurrenten een duwtje in de goede richting gaf, namelijk aan de kant. Die subtiele duwtjes in de zij of tegen het stuur had ik geleerd in de hectische criteriums die ik dit jaar heb gereden in de periode na het NK. Goed van pas kwam het in ieder geval wel want na een kleine 10 minuten duwen en trekken zat ik in de kopgroep – nog steeds een kopgroep van een man of 30. Het tempo is voorin altijd een stuk prettiger en ik kon dus wat herstellen voor de eerste klim. Op de echt steile klimmen kon ik mijn benen goed laten spreken en nog wat verder naar voren rijden, in de afdaling die daar op volgde moest ik vooral mijn tempo aanpassen aan de voorgangers. Tot een kilometer of 20 in de koers kon ik in deze kopgroep blijven. Toen we op een stuk parcours kwamen dat ik niet verkend had moest ik lossen in de afdaling. Ik besloot om mijn eigen tempo te gaan rijden en me door niemand gek te laten maken. Dit werkte goed want na één uur koers (25 kilometer op de teller) op de 24ste plek lag toen ik begon aan de laatste lange klim. Ik kon in die klim nog verder naar voren rijden en ik had een groepje van 4 man voor me waar ik in de trail die volgde wel naar toe kon rijden, dat was wat ik dacht…

Doordat ik één moment niet oplettend genoeg was reed ik achter een stootlek onderaan een afdaling. Ik bleef in eerste instantie doorrijden in de hoop dat de latex zijn werk wel zou doen. Op een gegeven moment was de band echt leeg en toen kreeg ik een soort deal or no deal situatie. Ik had namelijk 2 C02 patronen bij me en 1 binnenband. Een binnenband vervangen kost al gauw 2 minuten, maar een C02 patroontje in de band rammen duurt hooguit 20 seconden. Ik wist echter niet of het lek dicht zou raken door de latex, als dat niet zo was moest ik er alsnog een binnenband in leggen.

Ik besloot om een patroontje te gebruiken. Na ongeveer een minuutje fietsen kwam er geen latex meer uit het lek – later bleek dat er simpelweg niks meer in de band zat. Na ongeveer 5 kilometer reed ik weer op de velg, toen ik de binnenband al in de handen had kon ik mijn 2e patroon niet meer vinden. Grote kans dat deze nu ergens als aandenken in de struiken ligt in de Còte d’Azur. Doorfietsen met een lekke band was dus de enige optie.

Ondertussen werd ik vaker en vaker ingehaald. Toen ik nog 5 kilometer moest gaan was ik er helemaal klaar mee, ik stopte bij een Fransman met een prachtige tandem. Ik ging er van uit dat de beste man nog wel een pompje bij zich had of iets wat daar op leek. Gelukkig had hij dat, strak van de adrenaline lag die binnenband er zo in, maar een band oppompen met zo’n handpompje duurt een eeuwigheid. Die arme pomp wist waarschijnlijk niet wat hem overkwam in al mijn enthousiasme brak ik het ventiel van de binnenband doormidden toen de band bijna op druk was. De fransman had nog een prachtige geplakte binnenband voor mij dus gelukkig was de koers nog niet voorbij. Bandje erin, pompen en gaan. Na 100 meter was de band weer lek. Jammer dat de Fransman het plakkertje net naast het gat heeft geplakt…

Er restte mij niks anders dan de laatste 5 kilometer af te leggen op de velg. Flinke misbruik van het materiaal dus over al die rotsen maar ik ben over de finish gekomen, en dat is het belangrijkste! Volgend jaar poging 2, maar dan zonder lekke banden onderweg.

Als kers op de taart zijn we ’s middags op de terugweg in een opwelling naar de Mont Ventoux gereden. Onderaan gauw de wielerkleding aan en omhoog, 1 uur en 28 minuten vond ik best een strakke tijd na die wedstrijd van ’s ochtends

Share Button