Vuurdoop in de wereld van het strandracen

De afgelopen winterperiode stond vooral in het teken van training, training en af en toe een training. Dus toen er iets bijzonders op de kalender stond leek me dat een mooie gelegenheid om weer eens een stukje te schrijven.

In eerste instantie was het een spontaan en leuk idee, om enkele dagen voor een trainingsstage in Spanje mee te doen aan een beachrace in Den Helder. Naarmate de dagen tot de start dichterbij kwamen werden de 45 kilometer over het strand steeds meer realiteit…

Daar stonden we dan, tussen de echte ‘cracks’, met onze lefty’s en ‘noppenbanden’. Na een hoop rare blikken van mensen met vaste voorvorken en strandbanden kon het avontuur beginnen. Eerst 1 kilometer met de wind mee, omdraaien, ontiegelijk ver met de wind pal op kop, omdraaien en hetzelfde stuk weer terug. Klinkt leuk toch?

Achteraf gezien viel het stuk met de wind op kop wel mee, samen met ploeggenoot Vincent in de eerste groep was het goed vol te houden. Zodra je echter op kop kwam te rijden werd je volledig gezandstraald. Onderweg werd ons verteld dat het op de terugweg pas echt koers werd, dat zal wel denk je dan. Als je dan eenmaal omgedraaid bent en met 45 tot 50 km/h door de branding knalt vraag je je af waarom je geen groter voorblad gemonteerd hebt… De ‘locals’ komen je namelijk rustig voorbij fietsen met een 53×11 (of iets in die richting in ieder geval), ondertussen maakte ik zoveel omwentelingen dat ik me ernstig zorgen begon te maken hoelang ik dat vol zou houden. Mijn advies: een beachrace is iets om één keer te beleven, om er vervolgens alleen nog sterke verhalen over op te hangen. Alleen een enorm groot tandwiel kan een uitzondering zijn.

Maandag was het tijd voor wat plezier op de MTB-route van Schoorl, check de video:

 

Share Button