Vuurdoop in de Drielandenomloop

De Drielandenomloop in Bocholtz, waarschijnlijk zal ik

het er later nog wel eens met m’n kleinkinderen over hebben… Afgelopen zondag was namelijk mijn eerste echte klassieker op de racefiets. 180 kilometer door Zuid-Limburg en onderdeel van de topcompetitie beloofden een serieuze wedstrijd. Samen met 7 ervaren ploeggenoten van Sensa-Kanjers voor Kanjers had ik er wel vertrouwen in.

Het eerste uur ging eigenlijk vrij vlot voorbij; een beetje wennen aan een groot peloton, valpartijtjes ontwijken en proberen om naar voren te komen (vooraan blijven is vervolgens weer een ander kunstje). Koppie erbij dus. Het 2e uur kon ik ook zonder moeite verteren, inmiddels reden we door Belgiƫ toen ik me plots af begon te vragen of ik nog wel genoeg te drinken had. Net toen ik me af wou laten zakken naar de ploegleiderswagen, om een paar volle bidonnetjes op te halen, kwam er een ploeggenoot langsfietsen (met een stuk of 8 bidons onder zijn shirt). Gelukkig was hij niet van plan om ze allemaal zelf achterover te slaan, dus toen was ik weer voorzien van wat te drinken.

Ondertussen hadden we al behoorlijk wat klimmetjes gehad, toen de finale naderde begon het tempo ook toe te nemen. Bij mij begon de vermoeidheid na 130 kilometer wel toe te slaan. Dit in combinatie met de tempoversnellingen bult op werd me net wat te gek. Ik moest lossen, kon vervolgens bijna weer aansluiten en vervloekte de klim die ik toen voor me zag. Op de Hulsberg moest ik weer lossen waardoor ik uiteindelijk 140 kilometer gekoerst heb. Al met al mag ben ik zeker tevreden over de uitslag; uitrijden was natuurlijk mooi geweest, maar misschien nog iets te hoog gegrepen.

Share Button