Over dextro’s, insuline, naalden, strips, hypo’s en hypers

Sorry…

Niet geheel tot mijn verbazing zag ik dat het alweer een jaar geleden was dat ik voor het laatst een bericht heb geplaatst op deze website. In eerste instantie was deze website bedoeld om jullie op de hoogte te houden van mijn prestaties op de fiets. Dat is dit jaar niet gelukt aangezien ik amper wedstrijd heb gereden. In eerste instantie had ik niet de behoefte om de reden hiervan groots op mijn site te zetten, na lang twijfelen denk ik daar nu toch wat anders over, maar daarover verderop meer (of klik hier als je écht niet meer kan wachten).

Dit wielerseizoen liep nogal anders dan gepland. Laten we een tijdje teruggaan in de tijd (jaja, dat geouwehoer over ‘vroeger’ begint nu al), naar eind 2016. Destijds heb ik een seizoen op de racefiets afgesloten met de meerdaagse etappekoers Olympia’s Tour. Dat ik daar enorm sterk uit kwam werd eerst bevestigd in de Roc d’Azur en vervolgens gedurende de winter bij de Veluwse Wintercompetities, het ging allemaal van een leien dakje zo leek het. Echter toen het echte seizoen eenmaal begon, was mijn vorm ver te zoeken. Ik dacht in eerste instantie dat dit lag aan een griepje die ik opliep vlak voor de start van het seizoen. Maar zowel in trainingen als in wedstrijden wilde het maar niet lukken, ik begon zelfs vroeg in de wedstrijden te verkrampen – nu is dat niet heel gek in deze sport, maar mij was het nog niet vaak overkomen – iets wat ik niet goed kon begrijpen gezien de trainingsuren, die ik had gemaakt op duurvermogen.

Dus, tegenvallende prestaties net ná een griepje. Natuurlijk schuif je het dan af op die griep en in dit geval op de extra werkzaamheden, die kwamen kijken bij het oprichten van Team REBEL. Om die reden besloot ik op een zeker moment om mij meer te richten op REBEL en mijn studie, want hoeveel ik ook trainde, nergens was progressie te merken. Eigenlijk ging het alleen maar achteruit. Achteraf gezien was dit heel goed verklaarbaar…

Diabetes type 1

Begrijp me goed, ik schrijf dit stuk niet om in een slachtofferrol te kruipen en ik verwacht ook geen medelijden of iets dergelijks. Omdat ik op deze site een kijkje geef in mijn leven, vind ik het niet meer dan normaal om álles op te schrijven.

Goed, velen zullen het inmiddels al wel weten, halverwege juni kreeg ik de diagnose diabetes type 1. Dus vanaf nu áltijd koolhydraten tellen, bloedsuiker meten en, in principe, 4x per dag insuline spuiten.  Achteraf verklaarde de diagnose een hoop, de vermoeidheid, de krampverschijnselen die vanaf de start van het mountainbikeseizoen alleen maar erger werden, dit was allemaal terug te leiden naar die diabetes. Waarschijnlijk dat het ‘griepje’ de trigger was waardoor dit tot uiting kwam.

Aan de ene kant was die diagnose een behoorlijke klap in het gezicht, aan de andere kant was het ook prettig dat er een oplossing was voor de klachten die ik had.

En nu?

En nu, dat wist ik ook een tijdje niet. Vooral doordat je druk bent met de studie (en nu een stage), REBEL, Team REBEL en een lieve vriendin, duurde het even voordat ik dat op een rijtje had. Ondanks dat het fietsen ‘onder invloed van’ insuline ineens stukken beter ging, had ik toch weinig zin om meteen weer een stevig trainingsschema op te pakken. Normaliter heb ik wel redelijk in mijn hoofd hoe ik iets ‘wil’, nu heb ik nog geen idee wat ik met mijn sportieve carrière wil de komende tijd. Soms denk ik wel eens terug aan mooie prestaties die ik neergezet heb en op zo’n moment krijg ik direct een enorme drang om volle bak te gaan trainen.

Het begint weer een beetje te kriebelen om de draad op te pakken, vooral omdat ik weet dat die tegenvallende prestaties vooral veroorzaakt werden door de suikerziekte. ‘Hoe ver kan ik het schoppen in deze sport?’, zo’n vraag begint nu meer en meer te knagen. Aan de andere kant neemt REBEL ook een vlucht met een aantal fantastische plannen (daarover meer als de tijd rijp is) en daar gaat tijd in zitten, tijd die ik dan niet kan gebruiken om te trainen.

 

Share Button